Գարնանային կարոտ

Ծեր ձմեռն արդեն հեռանում էր։ Փետրվարի 27-ին ամբողջ այգին եղյամապատ էր։ Կրիաս արդեն ձմեռային քնից արթնացել էր և դրսում խշխշտացնում էր կանաչ նորածին խոտերը։

Թութակս ճռվռում էր, երգում, իսկ ինձ համար թռչունների ճռվողյունը ականջներս այնպես շոյեց, կարծես հրեշտակի օրհներգ լիներ։ Այնպիսի տպավորություն էր, ոնց որ հինգ տարի բակ դուրս եկած չլինեի։ Ասեմ, որ փոքր ժամանակ ես գուլպաներս հանում էի և ճոճանակին նստած սկսում էի ճոճվե՜լ․․․ Կանգնածս տեղում սիրտս սկսեց տրոփել, վառվել անհամբերությունից, և ես վազեցի դեպի ճոճանակն ու կարոտիցս քիչ էր մնում հուզվեի։ Արևը փայփայեց դեմքս, կարծես ես օդը մարմնով շնչեի, մի խոսքով ի՞նչ գարուն ասեմ, սիրունն էլ չի բավականացնում այս հիասքանչ տեսարանին․․․

⬆ Գեղարդ ⬆

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s