Մայրենիի Տարեվերջյան Ստուգատես

Էրիխ Ռասպե Բարոն Մյունխհաուզենի արկածները (հատված)

Ուշադի՛ր կարդա և կատարի՛ր առաջադրանքները։

Կողմնացույց չլինելու պատճառով մենք երկար ժամանակ թափառում էինք անծանոթ ծովերում։

Մեր նավն անընդհատ շրջապատում էին շնաձկներ, կետեր և ուրիշ ծովային հսկաներ։

Վերջապես դեմ առանք այնպիսի մի ձկան, որն այնքան մեծ էր, այնքան մեծ, որ գլխի մոտ կանգնած, պոչը տեսնել չէինք կարողանում։

Երբ այդ ձուկն ուզեց ջուր խմել, բերանը բաց արեց, և ջուրը գետի նման նրա կոկորդը հոսեց՝ իր հետևից քարշ տալով մեր նավը։ Կարող եք պատկերացնել, թե մեր մեջ ինչ իրարանցում ընկավ։ Մինչև անգամ ես, որ այնքան քաջ եմ, էլի վախից դողդողացի։

Բայց ձկան փորի մեջ նավահանգստի պես խաղաղ էր։ Ձկան փորը լիքն էր նավերով, որ ագահ կենդանին վաղուց էր կուլ տվել։ Օ՜, եթե դուք գիտենայիք, թե ինչպիսի խավար էր այնտեղ։ Չէ՞ որ մենք չէինք տեսնում ո՛չ արև, ո՛չ աստղեր, ո՛չ լուսին։ Ձուկն օրական երկու անգամ էր ջուր խմում, և ամեն անգամ, երբ ջուրը նրա կոկորդն էր հոսում, մեր նավը բարձրանում էր հսկա ալիքների վրա։ Մնացած ժամանակ ձկան փորի մեջ չոր էր։

Երբ որ ջուրը ցամաքեց, ես ու նավապետն իջանք զբոսանքի։ Այստեղ մենք հանդիպեցինք ողջ աշխարհի ծովայինների՝ շվեդացիների, անգլիացիների, պորտուգալացիների։ Նրանց թիվը ձկան փորի մեջ տասը հազարի էր հասնում։ Նրանցից շատերն արդեն մի քանի տարի ապրում էին ձկան փորում։ Ես նրանց առաջարկեցի հավաքվել ու քննության առնել այս տոթ բանտից ազատվելու ծրագիրը։

Ինձ նախագահ ընտրեցին, բայց հենց այն րոպեին, երբ ես ժողովը բաց արի, անիծված ձուկն սկսեց նորից ջուր խմել, և մենք մեր նավերը փախանք։

Մյուս օրը կրկին հավաքվեցինք, և ես հետևյալ առաջարկն արի. երկու ամենաբարձր կայմերը իրար կապենք և հենց որ ձուկը բերանը բաց անի, դեմ տանք ծնոտներին։ Այն ժամանակ ձկան բերանը բաց կմնա, և մենք հեշտությամբ դուրս կգանք։

Առաջարկությունս անցավ միաձայն։

Երկու հարյուր ամրակազմ նավաստիներ կայմերը դեմ տվին ձկան ծնոտներին, և նա այլևս բերանը փակել չկարողացավ։ Նավերն ուրախ-ուրախ ձկան փորից դուրս լողացին։

Պարզվեց, որ այդ հսկայի փորում յոթանասունհինգ նավ է եղել, կարո՞ղ եք պատկերացնել, թե ինչ ահագին մարմին ուներ։

Կայմերն, իհարկե, թողինք ձկան բերանում, որ նա այլևս ոչ ոքի կուլ տալ չկարողանա։

Մենք դեպի ափն ուղղվեցինք, և ես շտապեցի ցամաք դուրս գալ, հայտնելով ուղեկիցներիս, որ այլևս ոչ մի ժամանակ և ոչ մի տեղ չեմ գնա, որ բավական են այն նեղությունները, որ կրեցի, իսկ այժմ հանգստանալ եմ ուզում։

Իմ արկածները շատ հոգնեցրել էին ինձ, և որոշեցի հանգիստ կյանք վարել։

Տեքստային առաջադրանքներ

  1. Ինչո՞ւ նավը հայտնվեց ձկան փորի մեջ, գունավորի՛ր ճիշտ պատասխանը։

ա) Նավաստիները չէին նկատել ձկանը:

բ) Ձուկը սոված էր և կուլ տվեց նավը:

գ) Ձուկը ջուր խմեց, ջրի հետ նավն էլ հայտնվեց փորի մեջ:

դ) Պատճառը նշված չէ:

 2 . Ի՞նչ առաջարկ արեց հեղինակը ձկան փորում վաղուց գտնվողներին, որ կարողանան դուրս գալ ձկան փորից:

Հեղինակը առաջարկեց, որ ամենաբարձր կայմերը իրար կապեն և հենց որ ձուկը բերանը բաց անի, դեմ տան ծնոտներին։ Այն ժամանակ ձկան բերանը բաց կմնա, և նրանք հեշտությամբ դուրս կգանք։

  • Նավաստիներն ինչո՞ւ կայմերը թողեցին ձկան բերանում:
  • Որպիզսի էլ ոչ ոքին կուլ չտա։

4․ Տեքստից դո՛ւրս գրիր մեկ պատմողական նախադասություն և դարձրո՛ւ հարցական։

Կողմնացույց չլինելու պատճառով մենք երկար ժամանակ թափառու՞մ էինք անծանոթ ծովերում։

Կողմնացույց չլինելու պատճառով մենք երկար ժամանակ թափառում էինք անծանոթ ծովերում։

  • Բառե՛ր ավելացրու տրված նախադասությանը։

Ձուկը բացեց բերանը։

Ձուկը ԼԱՅՆ բացեց բերանը։

Ձուկը ԼԱՅՆ բացեց ՀՍԿԱ բերանը։

ԱՀՌԵԼԻ ձուկը ԼԱՅՆ բացեց ՀՍԿԱ բերանը։

Բառային առաջադրանքներ

  1. Տրված բայերը դարձրո՛ւ գոյականներ։

լողալ- Լող

հանգստանալ- Հանգիստ

խաղալ- Խաղ

զրուցել- Զրույց

  • Տեքստից դո՛ւրս գրիր թվականները։

Պարզվեց, որ այդ հսկայի փորում յոթանասունհինգ նավ է եղել։

Նրանց թիվը ձկան փորի մեջ տասը հազարի էր հասնում։

Երկու հարյուր ամրակազմ նավաստիներ կայմերը դեմ տվին ձկան ծնոտներին, և նա այլևս բերանը փակել չկարողացավ։ Նավերն ուրախ-ուրախ ձկան փորից դուրս լողացին։

  • Գոյականներից առաջ գրի՛ր՝ ինչպիսի հարցին պատասխանող բառեր։

Փոքր ձուկ

Հին նավ

Ծեր ճանապարհորդ

Անծայր ծով

  • Գրի՛ր տեքստում դեղինով ընդգծված բառերի հոմանիշները։

Այժմ-հիմա

Նորից – կրկին

Հսկա – ահռելի

Քաջ – հզոր

  • Գրի՛ր տեքստում կանաչով ընդգծված բառերի հականիշները։

Հանգիստ – հանհանգիստ

Դուրս-ներս

Չոր – փափուկ

Խաղաղ – աղմկալից

Իմ գիրքը ․ Հրաշքադարան

ես Կարդում էի հրաշքադարան գիրքը , հետո փոխանցեցի Եվային , իսկ ով ուզում է վերցնել և կարդալ այդ գիրքը, ապա կարող է այս հասցեին lilim@mskh.am գրի, որ նա ուզում է վերցնել գիրքը։

Հրաշքադարան գրքի հեղինակը Նելլի Նովեմն է ։ Գիրքը պատմում է տասնամյա Տաթևիկ անունով աղջկա մասին, ով մեծ արկածային ճամփորդության է գնում հայոց պոեմների, հեքիաթների, վեպերի հերոսների հետ։ Իմ ամենասիրելի մասը այն է, երբ Սասունցի Դավիթը իր թուր Կեծակով դատարկ քարերի վրա փորագրում էր հայոց տառերը։ Հա ի դեպ իմ ծնողներս գոհ են իմ կարդալուց։

Թռչնակը , որը շան պես հաչում էր

Թռչնանոցը Թռչնաստանի քաղաքն է ։ Թռչնանոցում մի թռչնակ կար անունը Թռչուն ։ Ամենաթռչնական փողոցի թռչնական դպրոցում սովորում էին ՝ թութակերեն, ճնճղուկերեն, աղունիկերեն և ամենատարօրինակը ՝ կովերեն։ Թռչնակ Թռչունը համառ էր և չէր սովորում , հակառակը, գլխարկը թարս դրած, ծղոտը բերանին պտտում էր և այլն։ գլխարկի վրա գունավոր պտուտակ կար , այն քամու փչոցներից հետո սկսում է երգել , իսկ ուսուցիչ ծիտոյանը մինչև հիմա չգիտի , որ Թռչունի փոխարեն իր գլխարկն է երգում։ Օրերից մի օր Թռչունը դուրս է գալիս փողոց և հանդիպում շանը ։ Շունը վաճառում էր մուտքի ճամբարի քարտիկներ ։ Թռչունը վերցրեց և կարդաց ” սովորում ենք շներեն”։ և Թռչունը ժամը յոթին այցելում էր շանը շներեն սովորելու։ Մի անգամ իր թռչուն ըներները կանչեցին․

– է՜յ, Թռչուն եկ խաղանք։

-Հա՛ֆ, աու՛, հաֆ , հա՛ֆ։

  • Այսպես Թռչունը սովորեց հաչալ։

Եռօրյա Գեղարդ․ հայրիկիս ծնունդին

Մեր դպրոցի մեծ մասը գնացին Արատես, իսկ ես և իմ քույրիկը Գեղարդ։ Գեղարդի և Արատեսի միջև մեծ տարբերություն կար, օրինակ ՝ Գեղարդում վրաններով էինք մնացել , իսկ Արատեսոււմ ուղզակի անկողիններում , սենյակներում։ Վրանները խփելուց հետո մի տաք – տաք կրակ վառեցինք և խորովեցինք համեղ, ինչպես ասում են “գառի միս” ։ Կուշտ ուտել խմելուց հետո բաժանվեցինք խմբերի ( մենք երեխաներս ինը հոգի էինք) Ես Արփին , Արմանը հավաքեցինք փայտեր, Քույրիկս և Լիլիթը գնացին աղբյուր ջուր բերելու, Դավիթը և Լեոն կրակին էին նայում , իսկ Լիլին ( ոչ ես իմ մյուս ընկերուհիս) և Միքայելը կոտրում էին փայտերը և նետում կրակի մեջ։ Սա երկրորդ օրն է ։ Ես արթնացա ժամը 6:30 ։ Կրակը լրիվ հանգել էր և ես սկսեցի փայտեր լցնել և հոպ , փայտերը տաքացան և բոցավառ կրակ վառվեց։ Երկաթները դրեցի կրակի վրա, այնուհետև թեյնիկի մեջ ջուր լցրեցի և եռացրեցի ։ ՄՄՄ․․․ ես մինչ վայլում էի սարերի վայրի ուրցի թեյը , արթնացավ Մինաս քեռին ։ Նա ինձ հյուրասիրեց մեր սիրելի nuttela-ով ։ Արթնացան բոլորը և ես գնացի գետ լողանալու։ Օձ ․․․ օձ, ոչ դա օձ չեր այլ մողես էր ։ Լողում էի գետում և հայտնվեց մի դոդոշ։ Դոդոշը ոչ սովորական դոդոշ եր ՝ մեջքին կար դեղին գիծ։ Երեկոյան մի հրաշք եղավ ։ Մարտին Թաթոսիչը մեզ այսպիսի ընկերներ էր գտել , ցավոք նա վաղուց մահացել էր , բայց երբ Թաթոսիչը նկատեց մեր բարի և հարգալից շփումը, վերևում մի հրաշք կատարվեց, շարքով գնացքի պես աստղեր էին անցնում։ Մենք գնացինք ժայռամագլցան ։ Հայրս հատուկ ժայռամագլցման համար գոտիներ և պարաններ էր վերցրել ու մենք ապահով բարձրացանք ժայռը և մտանք քարքնձավ ։ Քարանձավում ճեպանկարներ էին և պարզ երևում էր , որ դարեր առաջ մարդիկ էին ապրել։ Երրորդ օրը արդեն վերադառնում էինք Երևան։ Ահա և իմ ուրախ երեք օրերը։

նկարներ

Երրորոդ ուսումնական շրջանի ամփոփում

Այս տարի մենք մայրենիի ստուգատեսին պատրաստվեցինք։ Ես մասնակցել եմ մայրենիի ֆլեշմոբին (հիմա նույնպես մասնակցում եմ), Թեստեր , առաջադրանքներ, ճամփորդություններ ։ Այս տարի մենք իրականացրել ենք այս նյութերը և այդ նյութերն են ՝

մայրենիի ֆլեշմոբ ( մասնակցիր այստեղ)

ՔՐԻՍՏԻՆԵ ՇԱՀԲԱԶՅԱՆ ԲԼՈԳ

Ես գնում եմ տատիկիս ծնունդին Ամբերդ հյուրանոց

Է՜հ , ես անհամբեր սպասում էի տատիկիս ծննդյան օրվան , որովհետև մենք գնալու էինք հյուրանոց, որտեղ լողավազաններ կային ։ Գրեթե ամբողջ տունը շալակած տեղավորվեցինք ավտոմեքենայի մեջ ։ Ես այնքան անհամբեր էի նույնիսկ ճանապարհին լեզուս կապ ընկած հոգոց հանելով ասում էի․

-Վա՜խ , ուզում եմ ․․․

Այսպես, երբ կանգնեցինք վառելիք լցնելու, քիչ անց հանդիպեցինք հորաքրոջս եղբորս հետ ։ Այնքան երջանիկ էինք , նույնիսկ ծնողները երջանկությունից թողեցին եղբորս և քրոջս տեղափոխվել մեր ավտոմեքենա։ Մենք ընտանիքով կանգնեցինք ուղիղ եկեղեցու դիմաց ։ Եկեղեցու մոտ մե՜ծ ընկուզենի կար։ Մենք պտուղները հավաքելով և անվանելով դրանց “ճիճվիկներ” , անհապաղ լիացրինք ավտոն ընկույզներով։ Վերջապես հասանք հյուրանոց։ Քրոջս բարձր ճչոցը խլացրեց մեզ , սակայն Ամբերդի բարցրությունից երևում էր Երևանի հրաշք տեսարանը և այդ գեղեցկությունը ստիպում էր հուզվել։ Հյուրանոցի սենյակները լայն էին և առանց սպասելու փոխվեցինք և ցատկեցինք լողավազան։ Ինչպես հայրիկս էր ասում, այնտեղ կար շոգեբաղնիք և Համամ (շոգեբաղնիք ուղղակի գոլորշով լի) ։ Սոված- ծարավ վերադարձանք հյուրանոց ուտելու։ Խորովածի հոտը ինձ բգախեղդ արեց և միանգամից խորովածը լցրեցի փորս։ Այսպես եկավ վերջին օրը , ժամանակն էր արդեն մերադառնալ Երևան։

ԱՄԲԵՐԴ RESORT