Գարնանային կարոտ

Ծեր ձմեռն արդեն հեռանում էր։ Փետրվարի 27-ին ամբողջ այգին եղյամապատ էր։ Կրիաս արդեն ձմեռային քնից արթնացել էր և դրսում խշխշտացնում էր կանաչ նորածին խոտերը։

կարդալ ավելին

Մայրենի

Առաջադրանքները տեղադրի՛ր բլոգումդ և աշխատի՛ր:1.Կետերի փոխարեն գրի՛ր է կամ ե:  Կարդում  եմ,  երգում  ես,    ամենաէժան,  խաղացել  են,  էկրան, խաղացել  ենք,  էջմիածին,  մանրէ, ամենաերկար, տասներկու, վայրէջք,  տեսել ենք:
2. Կետերի փոխարեն գրի՛ր  օ  կամ ո: Ոսկեզօծվել,   ովքեր,   որդի,  օդաչու,   տնօրեն,  այսօր,  արջորս,  ով,  մեղմօրոր,   քնքշորեն,  անօգնական:
3. Ոսկեզօծվել, մեղմօրոր, քնքշորեն, վայրէջք, օգտակար, անէանալ (չքվել, անհետանալ) բառերով  փոքրիկ պատմությո՛ւն հորինիր:

Ինքնաթիռով թռչում էին Տարիներն իրենց պայուսակներոով։ Պայուսակում գարունն էր, ամառն էր, ոսկեզօծ աշունն էր և ձմեռն առծաթափայլ։ Հանկարծ աշունն ինքնաթիռից ցած ընկավ ու տարածվելով ոսկեզօծեց այդ տարածքը։ Այդ էր պատճառը, որ որոշ երկրներ, որ շատ էին սպասում բազմերանգ տեսարանների, այդպես էլ այդ տարի աշուն չտեսան։

ԵՐԿԻՐ ՉՈԼՈՐԱԿԻՆ ՓՐԿԵՑ ԱՇՈՒՆԸ

Առաջ երկիր չոլորակ էին ասում մեր ժամանակակից Երկիր մոլորակին և այդ նրանից էր, որ ծառը, քարը, մարդը ևնույնիսկ կյանք գոյություն չկար այդ երկիր չոլորակի վրա։ Եկավ Չաշուն։ Կանաչ ու սպիտակ չտերևները կպան ծառից , իսկ սպիտակ չամպերից եկավ չանձրև։ Այդ թվում ինչ լինում էր կատարվում էր Չոլորակի տարբեր կողմերում ։ Սկսեց չանձրև։ Դեռ քառասունհինգմիլյոն տարի է աշուն է և անձրև է գալիս դե սահուն և անվերջ։ Արդեն չանձրևը կտրվեց։ առաջացան օվկյանոսներ և ծովեր, գետեր և առուներ, լճեր և ճահիճներ, բույսեր և ծառեր, ծաղիկներ ու խոտեր, կենդանիներ և միաբջիջ կենդանիներ, ձկներ և սողուններ և ահա կապիկներից որոշ տեսակներ վերածվեցին մարդու և այդ տեսակները հիմա պատահում են , որ կան կամել կարմիր գրքիեն։ Մարդիք մեծացան խելք ունեցան , հետո տներ սարքեցին , ամուսնացան և երեխաից երեխա գնացին, մեջներից աղքատ ու հարուստ բացահայտեցին, շորեր ու կոշիկներ և ամեն ամեն ինչ ինչ հիմա էլ կան։ Մի խոսքով ամեն ինչ ձևափոխվել է և նույնիսկ բառերը որոնք սկսվում էին << Չ >> տառով, և գիտնականներ եղան ովքեր շատ շատ բաներ բացահայտեցին, դե երկրներ, գող – հանցագործներ, Ամիսներ , դարեր, տարիներ, ժամեր, րոպեներ , վարկյաններ և ակնթարթներ։

Ես իմ անուշ Հայաստան

Ես իմ անուշ Հայաստանի արևահամ բարն եմ սիրում,
Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,
Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բույրը վառման,
Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում։

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,
Արևն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,
Մթում կորած խրճիթների անհյուրընկալ պատերը սև,
Ու հնամյա քաղաքների հազարամյա քա՛րն եմ սիրում։

Ո՛ւր էլ լինեմ – չե՛մ մոռանա ես ողբաձայն երգերը մեր,
Չե՜մ մոռանա աղոթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր,
Ինչքան էլ սո՜ւր սիրտս խոցեն արյունաքամ վերքերը մեր –
Էլի՛ ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան – յա՛րն եմ սիրում։

Իմ կարոտած սրտի համար ո՛չ մի ուրիշ հեքիաթ չկա․
Նարեկացու, Քուչակի պես լուսապսակ ճակատ չկա․
Աշխա՛րհ անցի՛ր, Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկա․
Ինչպես անհաս փառքի ճամփա՝ ես իմ Մասիս սա՛րն եմ սիրում։


Եղիշե Չարենց

Image result for եղիշե չարենց

Մայրիկս նման է

Մայրիկս նման է․․․
Նման է – նման է, ամենաթանկ  ոսկուն, արծաթին ։
Մայրիկը կարևոր է ինձ համար։
Ինչ լավն է մայրիկս,
Ինչ թանկ է մայրիկս,
Կարևոր և  գեղեցիկ։
Կողքին թեև հրաշք կատարվի,
Ագահի նման չի հարձակվի։
Շողում է պայծառ, օգնում ամեն օր։
Մի խոսքով իսկական բարիության ջրհոր։

Ինչպե՞ս կփոխեմ շուն ու կատու հեքիաթի վերջը

-Շունը որ չդիմացավ

կատվից մի փութ մորթի առավ

կատուն մի լավ ծեծ կերավ ուշունը թռավ։

Շունը տանջվեց , տառապեց և մի բան արեց։ Տեսեք ինչ արեց․

Մի քուրք սարքեց ։ Կատուն որ էդ տեսավ, հյուր գնաց շանը։

-Էլի էկար անամոթ չես ամաչու՞մ,  ես կարող  ես  ձևո՞ղ ։

Կատուն որ էս էլ լսեց , վախից հետ վազեց ։

– այ հասկացար դատարանն ինչ է, բանտն ինչ է ։

Արդեն երբ կատուն շանը տեսնում ա , հայդե կորչումա։